فصل یک

تاریخ ولایت علی علیه السلام 

امام علی علیه السلام روز سیزدهم رجب سال سی ام عام الفیل در کعبه میعاد گاه موحدان و یکتا پرستان به دنیا آمد ،کسی پیش از آن حضرت و پس از ایشان درکعبه متولد نشده بود.

چگونگی ولادت

ابن صباغ مالکی از دانشمندان معروف اهل سنت می نویسد ((فرزند پاک از نسل پاک در جایی پاک به دنیا آمد)).چنین شکوهی از چه کسی دیده شده است.شریف ترین مکان مسجد کعبه است هیچ کسی جز علی (ع) در کعبه دیده به جهان نگشود بنابرین کودک کعبه دارای شریف ترین مقام ها است.

مولودی که در بهترین روزها (جمعه)در ماه صلح و صفا (رجب)در خانه خدا (کعبه)متولد می شود،جز امیر المومنین علی (ع) کیست.

فاطمه بنت اسد مادر علی (ع)همواره کنار کعبه می آمد و به راز و نیاز می پرداخت تا این که روزی دیدند این سیده دودمان بنی هاشم با حالتی ملکوتی در کنار کعبه متوجه خدا شده و عرض می کند: پروردگارا من به تو و پیامبران و آن چه از جانب تو آورده اند ایمان دارم ،من سخن جدم ابراهیم خلیل (ع)را تصدیق می کنم او بنای کعبه را ساخت ،پروردگارا به حق آن کسی که این خانه و به حق این مولودی که در رحم دارم وضع حمل مرا آسان گردان..در همین لحظه دیدند که دیوار کعبه شکافته شد فاطمه داخل کعبه شدو آن دیوار دوباره مانند سابق به هم پیوست ،حاضران حیران و شگفت زده شدند،شب و روز سخن از این حادثه عجیب در زبان ها بود.نه کلید در خانه را می گشود و نه کلنگ در ساختمان کعبه اثر می کرد همه دریافتند که این حادثه از جانب خداوند است. سه روز بعد فاطمه بنت اسد از خانه کعبه بیرون آمد دیدند کودکی نورانی در آغوش دارد،وقتی از وی درباره روزهای سپری شده سوال کردند گفت: هنگامی که وارد خانه کعبه شدم از میوه های بهشتی که در آنجا بود خوردم.

فصل دوم

نام ها :

 نام مشهورش علی است در جنگ بدر وقتی از آزمون الهی به خوبی بر آمد در وصفش گفته است،

 *لا سیف إلا ذوالفقارولا فتی إلا علی*

شمشیری جز ذوالفقار نیست و جوانی مردی جز علی وجود ندارد.

از جمله نامهایش اسد و حیدر می باشد.

کنیه ها : ابوتراب ،ابوالحسن ،ابوالحسین و ابو محمد.

القاب :

 امیر المومنین، یعسوب دین، اسد الله، مرتضی،فارق الکبر، قسم الجنه و النار،وصی الرسول(ص)

نسبتش از ناحیه پدرو مادر : ابوالحسن،علی بن ابی طالب که نام ابو طالب عبد مناف فرزند عبدالملک فرزند ابوفضله هاشم است.مادرش فاطمه دختر اسد فرزند هاشم فرزند عبد مناف است،اسلام آوردو قبل از هجرت وفات یافت و گفته شد بعد از هجرت وفات یافته است.

انس بن مالک می گوید: وقتی فاطمه بنت اسد مادر علی بن ابی طالب (ع)از دنیا رفت رسول خدا رسول خدا(ص) آمدو بالای سرش نشسته فرمود:خدای رحمتت کند ای مادرم، توبعد از مادر من مادرم بودی گرسنه می ماندی و مرا سیر می کردی،غذاهای گوارا و لذیذ را از خود دریغ داشته به من می خوراندی و با این کارت فقط رضای خدا و سرای آخرت را جویا بودی.آنگاه فرمان داد سه بار غسلش دادند وقتی آب کافور رسید ،رسول خدا (ص)با دستان خودشان آن را ریخت پس پیراهن خود را در آورد بر او پوشانیده و بالای تمامی کفنش قرار داد،آنگاه اسامه بن زید و ابوایوب انصاری و عمر بن خطاب و غلام سیاه را طلبید تا قبرش را بکنند وقتی به قبر رسیدند حضرت خودشان آن را کندند وبا دست خود خاکش را بیرون ریختند وقتی کار تمام شد در قبر دراز کشیدند و فرمودند : ای خدا که زنده می کنی و می میرانی ولی خود زنده ای هستی که نمی میری مادرم فاطمه بنت اسد را بیامرز دلیل و حجتش را به او تلقین نما محل ورودش را وسیع قرار ده به حق پیامبرت محمد و پیامبران پیش از من که تو مهربان ترین مهربانان هستی.

فصل سوم  

در روایت آمده است که روز دوشنبه بر پیامبر وحی نازل شد و به رسالت مبعوث گشت و روز سه شنبه علی (ع) با آن حضرت نماز گذارد و در سال سوم بعثت بعد از نزول آیه :*و انذر عشیرتک إلا قربین. خویشان نزدیک تر خود را انذار کن.* «آیه 216سوره شعراء»

رسول خدا (ص) قوم بنی عبد الملک را که حدود چهل نفر بودند دعوت کرد و به آنها نهار داد. اما در خصوص انذار و تبلیغ آنان سخنی نگفت .روز دیگر آنها را دعوت کرد و بعد از صرف نهار به آنها

فرمود : کدامیک از شما مرا یاری می کند و به من ایمان می آورد تا برادر و جانشین بعد از من باشد، علی (ع) برخاست و گفت ای رسول خدا من حاضرم تو را در این راه یاری دهم ،پیامبر (ص) فرمودند : بنشین، پس سخن خویش را تکرار کردند اما باز هم کسی بر نخاست فقط علی بر خاست و اظهار کرد ،من آماده ام  پیامبر فرمود : بنشین ، بار سوم پیامبر (ص) سخن خود را تکرار کرد ،این بار هم فقط علی (ع) برخاست و آمادگی خود را برای یاری و همراهی پیامبر اعلام کرد ، آنگاه پیامبر اکرم (ص) فرمودند : *إن هذا أخی و وصییی  ووزیری و وارثی و خلیفتی فیکم من تجدي*. این برادر وصی وارث و جانشین من در میان شما پس از من می باشد.

محمد بن اسحاق می گوید : اولین مرد از مردم که به رسول خدا (ص) ایمان آورد و نماز گزارد و آنچه را که از جانب خداوند آمد تصدیق نمود علی بن ابی طالب (ع) بود که در آن روز فرزندی ده ساله بود.

از نعمت های خداوند بر علی بن ابی طالب (ع) این است که او قبل از اسلام در دامان رسول خدا می بود.

فصل چهارم

ایثار و فداکاری حضرت علی (علیه السلام)

پیامبر (ص) بعد از سیزده سال دعوت در مکه به مدینه مهاجرت کرد. در شب هجرت به در خواست پیامبر اکرم(ص) علی در بستر رسول خدا(ص) خوابید و آن شب را که اول ربیع الاول سال چهاردهم بعثت بود «لیلة المیت» نامیدند در همین شب آیه ای درباره علی (ع) نازل شد.

*ومن الناس من یشري نفسه ابتغاء مرضات الله والله رؤف بالعباد.*

بعضی از مردم در برابر خوشنودی های خدا جان خویش را می فروشند خدا بر این بندگان مهربان است. «سوره بقره آیه 207.»

علی (ع) به فاصله سه روز پس از هجرت پیامبر اکرم(ص) بعد از آن که امانت های رسول خدا را به صاحبانش داد،به همراه مادرش و دختر پیامبر فاطمه ومسلمانانی که تا آن روز موفق به هجرت نشده بودند عازم مدینه گردید. وقتی به مدینه رسید پاهایش مجروح شده بود . رسول خدا (ص) چون او را دید از فداکاری آن حضرت تقدیر کرد.در سال اول هجرت که پیامبر اکرم(ص) میان مهاجر و انصار رابطه برادری را برقرار ساخت به علی فرمود :* أنت اخی في الدنیا و الأخرة.* تو در دنیا و آخرت برادر من هستی.

در خاتمه این بحث در منزلت امیر المومنین (ع) همین بس که رسول خدا (ص) دربارش فرمود :

*کو أن الریاض اقلام و البحر مداد و الجن حساب و ألا نس کتاب مأ إحصوأ فضایل علی بن ابی طالب* 

اگر تمام درختان قلم ودریاها مرکب وجنیان حسابگر و تمام انسانها نویسنده باشند نمی توانند فضایل علی بن ابی طالب را به حساب آورند.

اگرچه فضایل آن امام همام به شمارش نمی آید ولی از ذکر و شمارش آن نیز نمی توان در گذشت و حلاوتش را نچشیده ها ساخت.

جعفر بن محمد الصادق (ع) از پدرانش از رسول خدا (ص) نقل کرده که فرمود :*ان الله جعل لأ خي علی فضائل لأ تحصي کثیرة فمن ذکر فضیلۀ من فضائله مقرأبها غفر الله ما تقدم من زنبه و ما تأخر و من کتب فضیلۀ من فضائلۀ لم نزل الملائکة تستغفر له ما بقي لذلک الکتاب رسم ومن استمع الی فضیلۀ من فضائلۀ غفرالله له الذنوب التی اکتسبها با لا ستماع و من نظر الی کتاب من فضائلۀ غفر الله له الذنوب التی اکتسبها با لنظر ثم قال النظرالي أخی علی بن ابی طالب عبادة و ذکرة عبادة ولا یقبل الله ایمان عبد إلا بولایته و البرإة من اعدایه* خداوند برای برادرم علی فضیلت هایی قرار داد که در اثر فراوانی بی شمارش می آیند .

هر که فضیلتی از فضایل او را در حالی که به آن اقرار دارد یاد آور شود خداوند گناهان گذشته و آینده او را می آمرزد.

هر که فضیلتی از فضایل او را بنویسد تا وقتی که اثری از آن کتاب باقی است فرشتگان برایش طلب آمرزش می کنند .

 هر که به فضیلتی از فضایل علی گوش فرا دهد خداوند گناهانی را که با گوش کرده می آمرزد.

هر که به نوشته محتوی فضیلتی از فضایل او نظر بیفکند خداوند گناهانی را که با چشم انجام داده می آمرزد آنگاه فرمود : نگاه به برادرم علی بن ابی طالب عبادت است ، ذکر او عبادت است.

خداوند ایمان بنده را نمی پذیرد مگر این که با ولایت او و دوری از دشمنانش توأم و همراه باشد.          

                 دل به دنیا مبند که بسته شوی